Shambhala

“Shambhala is niet de plaats waar ik naartoe reisde, maar de plaats die ik onderweg in mijzelf terugvond.”

Iedere ontmoeting met een schilderij is persoonlijk. Deze tekst is daarom geen verklaring van Shambhala en ook geen handleiding voor de beschouwer. Het is een reflectie op het proces waaruit het werk is ontstaan. Niet om betekenis vast te leggen, maar om iets zichtbaar te maken van de weg die ernaartoe leidde.

Shambhala ontstond gedurende ongeveer een jaar. In diezelfde periode volgde ik een opleiding Systemisch Werken, maakte ik een inspiratiereis naar Nepal en werkte ik laag voor laag aan wat uiteindelijk het grootste schilderij uit mijn carrière zou worden: een doek van 300 × 170 centimeter.

Wanneer ik terugkijk op die periode zie ik dat er verschillende reizen tegelijkertijd plaatsvonden. Een artistieke reis, een innerlijke reis en een fysieke reis. Achteraf blijken ze onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Al meer dan vijfentwintig jaar schilder ik abstracte, non-figuratieve werken in olieverf. Schilderen is voor mij geen manier om iets af te beelden, maar om ruimte te geven aan wat zich nog niet in woorden laat vangen.

“Mijn schilderijen ontstaan niet vanuit een afbeelding, maar vanuit een ontmoeting met wat zich onder de oppervlakte bevindt.”

Tijdens het schilderen probeer ik zo min mogelijk te sturen. Het werk ontstaat door toe te voegen, weg te nemen, open te breken en opnieuw op te bouwen. Iedere laag verandert de volgende. Langzaam ontvouwt zich een landschap waarin herinnering, intuïtie, gevoel en ervaring samenkomen.

Het systemische werk bracht in die periode een nieuwe verdieping. De inzichten over verbondenheid, afkomst en het herstellen van de natuurlijke ordening resoneerden sterk met mijn manier van werken. Ze maakten voelbaar dat alles onderdeel is van een groter geheel en dat rust ontstaat wanneer ieder element zijn eigen plaats mag innemen.

Een ander inzicht diende zich onverwacht aan tijdens het schilderen. Opeens hoorde ik in het woord schilderij het woord schild.

Dat beeld liet mij niet meer los.

Een schild beschermt, maar vertelt tegelijkertijd een verhaal. Het draagt de sporen van afkomst, geschiedenis en identiteit. Gaandeweg begon ik mij af te vragen welke verhalen mijn eigen schilderijen al die jaren hadden gedragen.

“Wat beschermde ik eigenlijk al die jaren?”

Langzaam werd zichtbaar dat bescherming ook zachter mag worden. Dat een schilderij niet alleen een schild hoeft te zijn, maar ook een opening kan worden. Een plek waar niet alleen iets wordt afgeschermd, maar juist iets zichtbaar mag worden. Mijn schilderijen fungeren als een toegangspoort naar de ziel en naar het ‘Heilige’.

Tijdens dezelfde periode reisde ik naar Nepal. In de Himalaya stond ik oog in oog met de bergketens van Annapurna. Vooral het licht maakte diepe indruk. Bij zonsopkomst en zonsondergang kleurden de toppen goud, roze, turquoise en lichtblauw. Het landschap leek voor even volledig op te gaan in stilte.

Daar kreeg de symboliek van Shambhala voor mij een nieuwe betekenis.

Niet als een verborgen, mystieke plaats ergens in de Himalaya, maar als een innerlijk landschap. Een ruimte waarin stilte, bewustzijn, kracht en kwetsbaarheid elkaar ontmoeten.

Wanneer ik nu naar Shambhala kijk, zie ik niet alleen verf, structuur en kleur. Ik zie de weerslag van een jaar waarin verschillende wegen samenkwamen. Het systemische werk, de reis door Nepal, de ontmoeting met het beeld van het schild en de vele uren in het atelier hebben zich in het doek verweven.

Niet als illustratie, maar als aanwezigheid.

Mijn schilderijen ontstaan uit vele lagen olieverf en zand. Door materiaal toe te voegen, weg te nemen, te schuren en opnieuw op te bouwen, ontstaat een oppervlak waarin tijd zichtbaar wordt. Het zand brengt een aardse, tastbare kwaliteit; de olieverf voegt licht, diepte en beweging toe. Iedere laag blijft aanwezig, ook wanneer zij niet meer direct zichtbaar is.

De stromende turquoise vormen in Shambhala voelen voor mij als een levensstroom. Een beweging die haar weg vindt door herinnering, verandering en transformatie. De texturen en breuklijnen vertellen over kwetsbaarheid, verlies, herstel en vertrouwen.

“Wanneer ik nu naar Shambhala kijk, zie ik de aarde en het licht samenkomen.”

Na meer dan vijfentwintig jaar schilderen zie ik mijn werk als een voortdurende zoektocht naar dat wat zich niet direct laat benoemen. Abstracte kunst hoeft niets uit te leggen. Juist doordat zij ruimte openlaat, kan zij iets aanraken wat voorbij woorden ligt.

Misschien is Shambhala uiteindelijk geen bestemming.

Misschien is het de herinnering aan wie wij zijn wanneer alles in ons leven zijn eigen plek mag innemen.

Daar begint voor mij de taal van de beeldende kunst.

Fotografie: Tycho van Dijk

Onthulling Shambhala

Vrijdag 17 juli 2026 vond in Galerie Zeven Zomers een bijzondere presentatie plaats. Tijdens deze avond gingen kunstenaar Eelko van Iersel en bewustzijntrainer Evert van de Ven met elkaar in dialoog over het ontstaan van het schilderij Shambhala. Aan de hand van vragen en gesprekken werden de verschillende lagen van het werk verkend, terwijl Eelko openhartig vertelde over zijn creatieve proces, zijn rituelen en de inspiratiebronnen die aan het schilderij ten grondslag liggen.

De avond werd afgesloten met de onthulling van zijn grootste schilderij tot nu toe: Shambhala. Een monumentaal werk van 300 × 170 centimeter, waarin een jaar van artistieke ontwikkeling, innerlijke verdieping en de indrukwekkende ervaringen tijdens een reis door Nepal samenkomen.

Het schilderij is te zien tijdens de Zomerexpositie Nijmegen 2026, die tot eind september te zien in is in galerie Zeven Zomers, Marikenstraat 50 te Nijmegen.